Apeldoorn
We waren van de ene verbazing in de andere gevallen, dat eerste
weekend in Antwerpen, bij
de Sant’Egidio gemeenschap daar. Deze mensen
staan midden in de samenleving en hebben de bijbel in de ene hand en
de krant in de andere. Engagement en spiritualiteit gaan bij hen hand
in hand. Ze knopen volkomen belangeloos vriendschapsbanden aan met de
allerarmsten uit hun stad.
We voelden ons diep geraakt en aangesproken in hoe wij ons
christen-zijn vorm willen geven.
Op 12 juni 2008 gingen we
van start met een informatiebijeenkomst waarbij leden van de Antwerpse
kerngroep naar Apeldoorn waren gekomen om hun ervaringen als Egidius
gemeenschap met ons te delen. Na die bijeenkomst hielden we met een
kleine groep twee keer per maand een gebedsdienst. En iedere maand
kwamen mensen vanuit Antwerpen naar Apeldoorn om ons te helpen onze
Egidius gemeenschap vorm te geven.
We zijn nu bijna drie jaar als kleine maar zeer enthousiaste Egidius
groep actief. Langzaam maar zeker hebben we plek ingenomen in
verschillende sectoren van de Apeldoornse samenleving. We hebben een
stevige basis gelegd bij
Omnizorg,
het multidisciplinair centrum voor mensen aan de onderkant van de
samenleving. Daar brengen we eens per twee weken fruit langs
en we vieren de hoogtij dagen in overleg en samen met de bewoners.
In het inloophuis
De Herberg verzorgen wij tijdens de wintermaanden twee keer per
week de inloopochtenden waar mensen vrijblijvend een kop koffie, een
broodje en vooral een ontmoeting kunnen komen halen. Twee keer per
week gaat ons straatteam met de bakfiets op stap,
beladen met koffie, soep en broodjes voor
de dak- en thuislozen.
Een keer per maand gaan we met een groep op bezoek bij ouderen in
Huize Hubertus. Wij verzorgen kerstpakketten voor zwerfjongeren.
Op 30 november organiseren wij de
internationale dag tegen de doodstraf, Cities for Life.
In de week voor Pasen organiseren we
de gebedsdienst voor de martelaren,
waarin de namen worden genoemd van mensen die de laatste jaren in de
wereld zijn omgekomen voor hun christelijke geloof.
In april 2011
zijn wij een kledingbank gestart in de
Fabianus en Sebastianus kerk. Elke 2e zaterdag van de maand
kunnen mensen gratis kleren op komen halen. Hierbij richten wij ons
met name op jonge gezinnen in de Apeldoorn Zuid. En tot slot hebben we
de organisatie van de fotowedstrijd en –tentoonstelling
De Ongeziene Gezien
op ons genomen.
We betrekken verschillende groepen bij het fotoproject, zoals
bewoners van Omnizorg, bewoners van woonzorgcentra, zwerfjongeren,
bezoekers van het inloophuis De Herberg en bezoekers van verschillende
wijksteunpunten. We lenen aan hen digitale camera’s, leren hen ermee
omgaan en gaan samen met hen op pad om de foto te maken van wat of wie
zij zien als de Ongeziene. In 2010 voelden wij ons door het Bisdom
werkelijk gezien in wat we proberen neer te zetten: we ontvingen de
diaconale Ariënsprijs voor dit project.
Steeds duidelijker voelen wij ons geroepen
en gesterkt om de opdracht van Jezus in praktijk te brengen, om zijn
werk voort te zetten door het gebod van God - om Hem lief te
hebben en onze naasten als onszelf - in
praktijk te brengen. Wij werken er aanhoudend aan om dat steeds meer
te integreren in hoe we in het leven staan, om met en aan
elkaar te
groeien en zo steeds meer te worden zoals wij eigenlijk bedoeld zijn
of misschien is het zuiverder om te zeggen: wie we in Wezen
zijn.
Antwerpen
Sinds die eerste keer in 2008 zijn we regelmatig teruggeweest naar
de Sint Egidius gemeenschap in Antwerpen. Zo ook het weekend van 18 –
20 maart 2011. Moe en in de stromende regen kwamen we veel later dan
verwacht aan. Maar
door
de enorme hartelijkheid waarmee we
als altijd ontvangen werden viel al dat ongemak van ons af. We
werden direct meegenomen naar de kleine, intieme Maria Magdalena kapel
van de Egidius gemeenschap, voor de dagelijkse door de weekse
avondviering.
De volgende dag zijn we mee geweest naar een aantal van de
activiteiten die deze gemeenschap al jaar en dag organiseert en om
heel eerlijk te zijn, daar gaan we ook voor.
We zijn mee geweest naar zes van de ouderen waar
de mensen van de Egidius gemeenschap
al in het eerste uur vriendschap mee hebben gesloten. Toen bleek dat
deze zes niet meer zelfstandig konden wonen hebben ze hen
ondergebracht in een huis bij het oude klooster, waar ze op hun eigen
manier en hun eigen tijd liefdevol geholpen worden door
vrijwilligers van de Egidius gemeenschap.
We zijn mee geweest met jongeren die kinderen in de
achterstandswijken van huis ophalen om hen te helpen bij hun huiswerk.
Al die kinderen bij elkaar brengen een enorme diversiteit aan
culturele achtergrond met zich mee en spelenderwijs wordt hen geleerd
dat het goed toeven is met zoveel verschillende nationaliteiten. Het
was vertederend om te zien hoe enthousiast en liefdevol de jongeren
met al die kinderen omgaan.
En ’s avonds hebben we in het restaurant voor dak- en thuislozen,
Kamiano genoemd,
de vele gasten bediend die een gratis warme
maaltijd kwamen halen. Al jaren
verzorgt de Egidius gemeenschap twee keer per week 300 à 400 warme
maaltijden. Het viel ons deze keer op
hoeveel meer gezinnen hier
gebruik van maakten
en wat
schrijnend om een vader tegen zijn
kinderen te horen zeggen dat ze goed moesten
eten omdat er de volgende dag niets zou zijn!
En zondagochtend hebben we
de Egidius
bakfiets bewonderd waarmee de mensen die op straat overnachten
een ontbijt wordt gebracht. Hierna gaf
Rik Hoet, een priester die vanaf
het begin verbonden is aan de gemeenschap, een lezing over de
veertigdagentijd: als je vriendschap met mensen sluit, creëer je
kleine cirkeltjes van vrede,
en al die kleine cirkeltjes van vrede over de hele wereld zijn als een
netwerk met elkaar verbonden. Hoe meer cirkeltjes van vrede, hoe
dichter en sterker het netwerk. Zo ben je onderdeel van het langzaam
maar zeker tot stand komen van wereldvrede. Alles wat je doet, doet
er toe. ‘En,’ zei hij ‘leer om met de ogen van God te kijken. Je zult
merken dat je hart zich als vanzelf opent en dat al je oordelen en
vooroordelen weg vallen: want dan zie je
niet meer de buitenkant, maar de binnenkant.’
Tot slot hebben we de zondagse viering bijgewoond.
Aan het begin werd
de Bijbel,
het boek waaruit de verhalen klinken die zo centraal staan in
de gemeenschap,
met een speciaal lied en met wierook binnen
gedragen. Het levende geloof is hier zo tastbaar dat we een
diepe vreugde in ons op voelden komen. Het herinnerde ons aan het
verhaal van Filip, een van de initiatiefnemers van de Antwerpse groep,
over zijn bezoek begin jaren 80 aan de Egidius gemeenschap in Rome.
‘Iedereen was er blij!’ vertelde hij. En dat zien en ervaren
we ook in Antwerpen: een grote
dankbaarheid in combinatie met een
innerlijk weten dat God voor je zorgt en intunen op hoop en kracht…
daar word je toch vanzelf vrolijk van?
Het is een kostbaar goed, dit contact met deze gemeenschap en het
voorbeeld dat ze voorleven.
We zijn nog dagen vol geweest van alle warmte, hartelijkheid en
vriendschap die wij hebben ontvangen en die we hen hebben zien
uitdelen.
